Przenoszenie glifosatu i jego degradowanego AMPA do wód powierzchniowych przez miejskie systemy kanalizacyjne

Badanie transferu glifosatu i kwasu aminometylofosfonowego (AMPA) w zlewni Orge (Francja) przeprowadzono w latach 2007 i 2008. Pobrano próbki wody z wód powierzchniowych, kanalizacji ściekowej, kanalizacji burzowej i oczyszczalni ścieków (WWTP). Te dwie cząsteczki okazały się być najczęściej wykrywanymi w rzekach i zwykle przekraczały europejskie normy jakościowe stężeń 0.1 μg L^-1 do wody pitnej. Roczny szacowany ładunek glifosatu wynosił 1.9 kg rocznie^-1 w górę rzeki (strefa rolnicza) i 179.5 kg rocznie^-1 przy wylocie zlewni (strefa miejska). Wynik ten sugeruje, że zanieczyszczenie tego zbiornika glifosatem ma zasadniczo pochodzenie miejskie (zastosowania drogowe i kolejowe). Glifosat przedostał się do wód powierzchniowych głównie przez kanalizację burzową podczas opadów deszczu. Maksymalne stężenia wykryto w kanalizacji burzowej tuż po opadach deszczu (75–90 μg L^-1). Wysokie stężenia glifosatu w wodzie powierzchniowej podczas opadów deszczu odzwierciedlały wpływ spływu miejskiego. AMPA zawsze wykrywano w systemie kanalizacyjnym. Ta cząsteczka docierała do wód powierzchniowych głównie poprzez ścieki oczyszczalni ścieków, a także przez kanalizację burzową. Wahania stężeń AMPA podczas epizodów hydrologicznych były niewielkie w porównaniu do wahań glifosatu. Nasze badanie podkreśla, że ​​pochodzenie AMPA i glifosatu na obszarach miejskich jest różne. W okresie suszy degradacja detergentów wydawała się być głównym źródłem AMPA w ściekach.